[Artykuł] Arche hip-hopu

[Hax]

Jednym z dowodów na istnienie różnych zjawisk na świecie – poza tym, że możemy ich słuchać, dotykać, czy smakować – jest fakt, iż każde z nich posiada odrębną historię swojego powstania. Również hip-hop jako kultura ma swoją własną historię i tę historię – od jej zalążka będę razem z Wami przerabiać, prezentując Wam kolaż stylów, albumów, wydarzeń, labelów, pionierów oraz artystów powiązanych z jej powstaniem, opierając się na źródłach, których wiarygodność była na bieżąco weryfikowana przez aktywnych działaczy i współtwórców kultury czterech elementów.

W połowie lat sześćdziesiątych społeczność afroamerykańska w Stanach Zjednoczonych połączyła ze sobą kilka ówcześnie przodujących stylów muzycznych. Fuzja rhythm and bluesa, jazzu i soulu zapoczątkowała powstanie muzyki funk, przez wielu trafnie ujętej ojcem chrzestnym hip-hopu (dowodem na słuszność tych domniemań jest wykorzystywanie po dziś dzień funkowych sampli w utworach hip-hopowych, z pewnością znacie takie osoby jak James Brown, którego „Papa Don't Take No Mess” użyto jako sampla do podkładu „The Vapors”, bomby w twórczości Biz Markiego, czy utalentowaną MC Lyte samplująca Browna w singlu „Ruffneck”).

W następnym dziesięcioleciu – na początku lat siedemdziesiątych XX w. nastąpił wybuch - wzmożona eskalacja klubów i dyskotek doprowadziła do tego, że muzyka w mniejszym stopniu była produkowana na potrzeby rozgłośni radiowych, a w większym pod publikę tańczącą na parkiecie w rytm hitów disco. Muzyka disco opanowała media takie jak telewizja, radio, czy nawet gazety na skalę niemalże światową, będąc na topie do początku lat osiemdziesiątych. Wraz z powstaniem tego gatunku powstały 12” płyty winylowe, a technika mixowania kawałków zawartych na winylach doprowadziła do narodzin DJ’ingu – jednego z czterech głównych elementów kultury hip-hop.

Skupmy się jednak stricte na dziejach hip-hopu, przenosząc się do kolebki wszystkich jego elementów – dzielnicy zwanej Boogie Down Bronx, umiejscowionej w północnej części Nowego Jorku. W 1973 roku Jamajczyk pod pseudonimem scenicznym Kool DJ Herc, debiutując w klubie „Twilight Zone” jako didżej, staje się głównym twórcą oraz legendą najpopularniejszego brzmienia półkuli zachodniej. Wraz z nim na liście pionierów hip-hopu znajdują się: jego przyjaciel Africa Bambaataa - założyciel organizacji Zulu Nation, emce Lovebug Starski (to on jako pierwszy użył zwrotu „hip-hop”), odkrywca skreczu Grand Wizard Theodore, oraz kolaboracja Kool Herc & Herculoids jako pierwsza oficjalna rap grupa (w składzie: DJ Kool Herc, rapujący Clark Kent i Choke La Rock). Przez kilka następnych lat scena hip-hopowa ewoluuje pod względem rytmu i rymowania do roku ‘76 w którym pojawia się Kurtis Blow, mylnie uznawany za pierwszego w historii artystę tworzącego hip-hop. Wraz z dorastaniem DJ’ingu i MC’ingu tworzył się element pierwotnie znany jako breakin’ (breakdance). Jest to taniec niegdyś tańczony do muzyki elektronicznej, do tzw. breakbeatów, stąd nazwa. Organizowane przez gangi Bronxu bitwy taneczne (Uprock Battles), muzyka Jamesa Browna, oraz stopniowo powstające nowe kroki inspirowały młodych bboyów do zgłębiania tajników tego połamanego tańca. Jimmi D i Jojo – założyciele The Rock Steady Crew – pierwszej grupy breakdance’owej, nagrywającej jednocześnie rapowe produkcje pod szyldem wytwórni Virgin Records dziś są członkami supergrupy o tej samej nazwie zrzeszającej bboyów z całego świata.

Ostatnim z oficjalnych elementów kultury hip-hopowej jest niedoceniona za sprawą wielu pseudoartystów sztuka, której cząstki mijamy codziennie spacerując ulicami miast. Ta tworzona na tysiąc sposobów za pomocą farb w aerozolu, flamastrów i wszelkich innych wodoodpornych pisadeł sztuka nazywana jest „graffiti”. Pierwsze informacje na temat graffiti sięgają 1971 roku, kiedy to NY Times opublikował wzmiankę o dzieciaku mażącym flamastrem po wszystkich powierzchniach, taggującym się mianem TAKI183, przełom w tej dziedzinie nastąpił jednak kilka lat później -  w 1978 roku pierwszy namalowany sprayem na nowojorskim murze wrzut ujrzał światło dzienne. Obecnie writerzy inspirowani muzyką, kulturą i polityką, prześcigają się w pomysłowości tworząc mnóstwo pięknych malunków. Artyzm ten w większej mierze jest jednak działaniem nielegalnym, mimo to doczekał się licznych imprez zrzeszających artystów promujących sztukę uliczną.

Nieodłącznymi, jednocześnie wciąż nieoficjalnymi gałęziami, które niewątpliwie są zakorzenione głęboko w rapie są m.in. beatbox, czyli umiejętność naśladowania instrumentów za pomocą narządów mowy (najlepszym w historii beatboxerem wciąż pozostaje jego twórca - raper Doug E. Fresh), slang, moda, lifestyle, oraz „knowledge” czyli wiedza, uznana przez Zulu Nation za piąty element hip-hopu.

Dzisiaj hip-hop odbierany jest na tysiące różnych sposobów. Różnorodność gatunków i stylów rośnie z każdym dniem. Wszechobecność i innowacyjność rzekomo wnoszące coś niepowtarzalnego, powodują często, że ta muzyka odbiega od jej rzeczywistych założeń, a ludzie określający się jako jej hołdownicy systematycznie karmieni medialnym mainstreamem, zapomnieli już dawno o pozytywnym przesłaniu, które ponad 30 lat temu rodziło się gdzieś tam z dala od komercyjnych wytwórni jedynie dzięki zaangażowaniu społeczeństwa, którego instrumentem stał się głos, a sercem muzyka. Warto czasem przypomnieć sobie czasy, kiedy to my byliśmy tymi młodymi zajawkowiczami, sięgnąć po kilka albumów i znów poczuć ten charakterystyczny klimat oldschoolowych nagrań.
O tym jednak w części następnej.

„Hip-hop is so many things you can say about it, know what I mean? Like, on the real, hip-hop is like, just beautiful. Hip hop is life” ~ Zion I


Karolina Tadych

źródło: HHBytom.pl